Badanie polega na naniesieniu roztworu pianotwórczego na badaną spoinę, przyłożeniu komory vacuum box z uszczelką, wytworzeniu kontrolowanego podciśnienia i obserwacji przez okno – pojawienie się pęcherzy wskazuje nieszczelność. Stosuje się je przede wszystkim przy dnach zbiorników, połączeniach dennica–płaszcz, poszyciach statków i innych konstrukcjach, których nie można łatwo poddać pełnej próbie ciśnieniowej

Metoda wykrywa nieciągłości przelotowe – pęknięcia, braki przetopu, porowatość i inne wady, które tworzą realną ścieżkę przecieku przez spoinę lub ściankę. Nie służy do oceny kształtu czy wielkości wady wewnątrz materiału, a jedynie do potwierdzenia, że dana strefa jest szczelna lub nieszczelna w zadanych warunkach próby

Wynik jest natychmiastowy – wskazanie widać podczas testu. Czas zależy od długości spoin do sprawdzenia, konieczności oczyszczenia powierzchni, rodzaju roztworu wskaźnikowego oraz organizacji dostępu do badanej strefy.

Nie – standardowo wystarcza dostęp od strony, na którą przykładana jest ramka próżniowa. Kluczowe jest jednak, aby badany obszar dało się szczelnie przykryć ramką i utrzymać odpowiednie podciśnienie przez wymagany czas.

W praktyce stosuje się protokół badania z identyfikacją odcinków spoin, parametrami próby (np. poziom podciśnienia zgodnie z procedurą) oraz opisem wskazań. W razie potrzeby wynik można uzupełnić dokumentacją fotograficzną miejsca przecieku i mapą lokalizacji w odniesieniu do rysunku/ITP